Vuurwerkramp // Sobere herdenking vuurwerkramp, maar gedenken blijft nodig
In Enschede is woensdagmiddag de vuurwerkramp op een sobere manier herdacht. Maar de behoefte aan gedenken blijft. Want voor talrijke mensen begint de verwerking nu pas. Of begint juist het trauma van 13 mei 2000 weer op te spelen. Daar komt extra aandacht voor.
Journalist Lucien Baard
……………………………………
13 mei 2026, 17:57
Het contrast met vorig jaar was groot, toen het precies 25 jaar geleden de ramp gebeurde die aan 23 mensen het leven koste in de wijk Roombeek. Er waren toen ruim 1000 mensen, toespraken, een officiële kranslegging van de gemeente en alle namen van de 23 doden werden genoemd.
Nu - na 26 jaar - ontbraken de toespraken, werden de namen niet genoemd en is de officiële kranslegging door de burgmeester vervallen. De nadruk ligt nu meer op elkaar ontmoeten dan op plechtigheden.
De burgemeester legde de gemeentelijke krans op een onbewaakt moment in de ochtend bij het monument.
Roelof Bleker was wel aanwezig om de slachtoffers eer te bewijzen rond 15.20 uur - het tijdstip waarop de vuurwerkopslag S.E. Fireworks 26 geleden ontplofte. Een moment dat ook gemarkeerd werd door de luidende kerkklokken in de stad.
Er waren nu zo’n 150 mensen rond het monument aanwezig. Zij legden bloemen, zegen plechtig of sloegen even een arm om elkaar.
Het trauma speelt op
Het bewijst dat de behoefte aan een herdenking blijft. Voor sommigen is de verwerking van het leed dat ze is overkomen pas nu begonnen. Of begint juist het trauma van 13 mei weer begint op te spelen.
Bij het Het Huis van Verhalen - dat nu de herdenking organiseert - merken ze dat steeds meer hulpverleners van destijds worstelen met de ramp. Ze hebben er in al die jaren weinig over gesproken.
Het Huis van Verhalen wil de komende tijd extra aandacht besteden voor deze politiemensen, brandweerlieden, en medische hulpverleners. Op 2 juni is er voor hen een speciale bijeenkomst.
Hulpverleners werden slachtoffers
„Er lopen steeds meer mensen spontaan bij ons binnen die worstelen met de ramp. Ze hebben er weinig over gesproken. Omdat ze vonden dat het bij het werk hoorde. Maar zij waren hulpverleners en werden slachtoffer”, vertelt coördinator Hadassa Meijer.
Zo vertelt zij over een oud-brandweerman die na zijn pensioen plotseling werd geconfronteerd met heftige herinneringen aan de ramp. „Tijdens zijn werk stond hij altijd in de overlevingsstand. Er moest gehandeld worden, er was geen tijd om stil te staan bij emoties,” zegt Meijer. „Maar juist toen de druk van het werk wegviel, kwamen de gevoelens alsnog omhoog.”
Ze vertelt ook over een medewerker van het ziekenhuis, die meteen na de ramp op de intensive care van het ziekenhuis werkte. Die heeft door de emoties van de ramp pas veel later ander werk moeten zoeken.
Gespreksgroepen
Want ook recente incidenten kunnen oude trauma’s opnieuw activeren. „We merken dat nieuws over andere calamiteiten veel losmaakt bij mensen die destijds betrokken waren,” vertelt ze. „Dan komen gesprekken weer op gang en merken mensen hoeveel impact het nog steeds heeft.”
Er komt op 2 juni een lezing van professor en psychiater Berthold Gersons. Hij was betrokken bij de nazorg van de vuurwerkramp, maar ook bij andere rampen als met de MH17 en de Bijlmerramp. Daarna kunnen mensen ervaringen met elkaar uitwisselen. Na de lezing kunnen de aanwezige met elkaar in kleine groepjes in gesprek.
Bron : Tubantia.NL
https://www.tubantia.nl/enschede/sobere-herdenking-vuurwerkramp-maar-gedenken-blijft-nodig~a25039c9/